
|
Op dinsdag 10 juni 1997zijn we een medespeler, een coach, een vriend en een voorbeeld verloren. Een grotere nederlaag zal ons team niet meer leiden. Zijn positieve instelling was en blijft voor ons het goede voorbeeld. Je zal voor altijd in de basis blijven. Zoveel
mensen hebben vanaf de zijlijn met hem gestreden tegen z’n ziekte. Hij
stond echter alleen in een strijdveld, knokkend tegen een oneerlijke,
agressieve tegenstander die zonder scheidsrechter zijn lot bepaalde. Een
gewijzigde techniek of tactiek; niets kon het tij keren. Noodgedwongen
kon hij daardoor niet meer in het veld en in de zaal als voetballer
dienst doen.Om toch bij het spelletje actief betrokken te blijven nam
hij, in het door hem opgerichte heren 8, de taak van coach op z’n
schouders. Hij heeft nooit méér nagestreefd dan oprechte spelvreugde. Vanaf het gras, de zijlijn of de bank. Een gezond fanatisme met ontspanning als enige doel. Hij is nooit het grootste talent geweest, maar had wel het meeste plezier. En is het daar niet allemaal om te doen. Z’n
doorzettingsvermogen, positieve instelling en vriendschap zullen we
nooit vergeten. De
wond van deze verloren strijd zal onzegbaar schrijnen. |
|
In de bloei geknakt tussen twee stenen gebruikte jij de woorden:ideaal en uniek bij je te zijn, onze gedachten nooit zal verlaten
|

